هدایت الله فلسفی، جلد اول، نشر نو، تهران، چاپ اول، 1368.
معین، محمد، فرهنگ فارسی معین، چاپ هشتم، انتشارات امیرکبیر، 1371.
معین زاده، عباس، حقوق دیپلماتیک نوین، وزارت امور خارجه، 1376.
میر محمدی، سید مصطفی، مصونیت ها و مزایای هیاتهای نمایندگی دولت ها نزد سازمان های بین المللی، تهران، انتشارات بین المللی الهدی، 1378.

مقالات:
اربابی، قاسم، صلاحیت دادسرا و دادگاه های عمومی و مصونیت قضایی دیپلماتیک و کنسولی، ماهنامه قضاوت، شماره 20، فروردین و اردیبهشت 84.
باغیشنی، غلامرضا، مصونیت سیاسی در کنوانسیون وین 1961، دانشگاه شیراز، 1378.
بهداد، عابدین، مصونیت و امیتاز سیاسی از نظر حقوق بین الملل، مجله حقوق مردم، {بی تا}
تقی زاده انصاری، مصطفی، مصونیت رئیس دولت، رئیس حکومت و وزیر امور خارجه در حقوق بین الملل، 1385.
توسلی نائینی، منوچهر، پایان نامه بررسی تطبیقی مصونیت ها و مزایای دیپلماتیک و کنسولی، دانشگاه شهید بهشتی، سال 70-71.
سالواتور زاپالا، مترجم عبدالمجید سودمندی، مقام های ارشد کشوری و مصونیت کیفری بین المللی، فصلنامه راهبرد، شماره 41، 1385.

توسلی نائینی، منوچهر، مصونیت های شغلی در حقوق ایران. {بی تا}
صور اسرافیل، محمود، التباس معنای مزایا و مصونیت ها در حقوق بین الملل تاملی بر تعاریف و مفاهیم، مجله حقوقی، 1379.
ضیائی بیگدلی، محمد رضا، مصونیت کشورها و مقامات حکومتی از دیدگاه حقوق بین الملل، مجله پژوهش حقوق و سیاست، 1380.
طاهری شمیرانی، صفت‌الله، حقوق دیپلماتیک در عمل، سایت اداره کل آموزش و توسعه نیروی انسانی، 1384.
طباطبائی، محیط، آیین سفارت در ایران قدیم، نشریه وزارت امور خارجه، شماره سوم، جلد اول، دوره اول، شهریور 1328.
صفایی، محمد صالح، رژیم حقوقی اموال در حقوق بین الملل خصوصی، موسسه‌ی علامه محدث نوری، 1387.
میر محمدی، سید مصطفی، سوء استفاده از مصونیت های دیپلماتیک و ضمانت اجرای آن در حقوق بین الملل (1)، فصلنامه مفید، شماره 33.
نجفی، حسین، مالکیت اتباع خارجه نسبت به اموال غیر منقول در ایران، مجله حقوقی وزارت دادگستری.
هاشمی، فریدون، جزوه اصول دیپلماتیک کنسولی، 1388.
هرست، سیسل، مصونیت های دیپلماتیک، تحولات جدید، 1926
رینیش، آگوست، رویه دیوان اروپایی در ارتباط با مصونیت دولتها از اقدامات اجرائی، ترجمه امیر ساعد وکیل، مجله حقوقی بین المللی ، شماره 38
کایر، حقوق دیپلماتیک معاصر، ژنو، 1964.

منابع عربی:
ابن هشام، السیره النبویه، دار احیاء التراث العربی، لبنان {بی تا}.
ابوالوفا، احمد، قانون العلاقات الدبلوماسیه و القنصلیه، دارالنهضه العربیه، القاهره، 1996.
احمد بن فارس، معجم مقاییس اللغته، 3ج، مکتبه الاعلام الاسلامی، قم.
الحموی، مامون، المصطلاحات الدبلوماسیه، مکتبه خیاط، بیروت،1966.
شامی، علی حسین، الدبلوماسیه نشاتها و تطورها و قواعدها، الطبعه الثانیه، دارالعلم للملایین، بیروت، 1994.
الملاح، فاوی، سلطات الامن و الحصانات و الامتیازات الدبلوماسیه، منشاه المعارف، الاسکندریه، 1981.

منابع لاتین:
Thayer.charles’ diplomats’ new York , harperbrothers pub, 1950 ,
McClanahan, v, Grant ‘ diplomatic immunity ‘ New York,st , Martins press , 1989,
Satow. Ernest ” A guide to diplomatic practice ” London , Longmans , 1957
McclanahanT opT citT

دانلود پایان نامه
برای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید
رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

Glahn, Von, Gerhard ” Law among Nations” New York Macmillan pub , 5ed , 1986,
Hammarskjold, “Les immunités des personnes investies de fonctions internationales”. RCADI, 1939, II,
Perrenoud, Régime des privilèges et immunités des missions diplomatiques étrangères et des
organismes internationaux en Suisse, Lausanne, 1949.
Wood R, John, and Serres, Jean, “Diplomatic ceremonial and protocol” London, MacMillan, press, 1974,.

اسناد:
Vienna Convention on Diplomatic Relations, 1961
Vienna Convention on Consular Relations, 1963
Vienna Convention on Diplomatic Relations and Optional Protocol on Disputes 1969
YLIC: 1958-vol2
YILC:1971, Vol2
United nations: The work of I.L.C.
I.C.J.ReP.1980.
Dictionary Ibid
Yearbook, I.L.C, 1958, Vol,II

ضمائم

متن رسمی کنوانسیون وین درباره روابط دیپلماتیک

متن رسمی کنوانسیون وین درباره روابط کنسولی

متن رسمی کنوانسیون وین مزایا و مصونیت های ماموریت های مخصوص

ضمیمه 1

متن رسمی کنوانسیون وین
درباره روابط دیپلماتیک
18 آوریل 1961 (فروردین 1340)

دول طرف کنوانسیون حاضر
‌با تذکر این معنی که همه مردم کشورها از دیر باز قائل به نظامات خاصی در مورد نمایندگان سیاسی می‌باشند با معرفت به مقاصد و اصول منشور ملل‌متحد درباره تساوی مطلق دولتها و حفظ صلح و امنیت بین‌المللی و توسعه روابط دوستانه بین ملتها. با اعتقاد به این که یک قرارداد بین‌المللی درباره روابط و مزایا و مصونیتهای نمایندگان سیاسی در بهبود مناسبات دوستانه بین کشورها هر چند طرز و‌اساس حکومت و اصول اجتماعی آنها تفاوتهایی با یکدیگر داشته باشند مؤثر خواهد بود. با اذعان به این که منظور از مزایا و مصونیتهای مذکور در فوق منتفع ساختن افرادنیست و بلکه مراد تأمین حسن اجراء وظائف هیئتهای سیاسی به‌عنوان نمایندگان دولتها می‌باشد. با تأکید این نکته که در مورد مسائلی که ضمن مقررات این قرارداد صریحاً تعیین تکلیف نشده است قواعد عرف و عادت حقوق بین‌الملل همچنان حاکم‌خواهد بود نسبت به موارد زیر توافق نمودند:

‌ماده اول – در این قرارداد معانی اصطلاحات زیر به شرحی خواهد بود که در پایین تصریح شده است:
‌الف – اصطلاح (‌رییس مأموریت) یعنی شخصی که از طرف کشور فرستنده مأمور انجام وظیفه در این سمت می‌شود.
ب – اصطلاح (‌اعضاء مأموریت) یعنی رییس مأموریت و کارمندان مأموریت.
ج – اصطلاح (‌کارمندان مأموریت) یعنی (‌کارمندان سیاسی)(‌کارمندان اداری و فنی) (‌خدمه مأموریت).
‌د – اصطلاح (‌مأمور سیاسی) یعنی آن دسته از کارمندان مأموریت که دارای سمت سیاسی (‌دیپلمات) می‌باشند.
ه – اصطلاح (‌کارمندان سیاسی) یعنی رییس مأموریت یا یکی از کارمندان سیاسی مأموریت.
‌و – اصطلاح (‌مأمور اداری و فنی) یعنی آن دسته از کارمندان مأموریت که به امور اداری و فنی مأموریت اشتغال دارند.
ز – اصطلاح (‌خدمه) یعنی آن دسته از کارکنان مأموریت که به امور خانگی مأموریت اشتغال دارند.
ح – اصطلاح (‌خدمتکار شخصی) یعنی کسانی که خادم یکی از اعضاء مأموریت بوده و مستخدم کشور فرستنده نمی‌باشند.
ط – اصطلاح (‌اماکن مأموریت) یعنی ابنیه و یا قسمتهایی از ابنیه و زمین متصل به آن که مالک آن هر که باشد برای انجام مقاصد مأموریت از جمله برای‌محل اقامت رییس مأموریت مورد استفاده قرار می‌گیرد.

‌ماده دوم – استقرار روابط سیاسی بین کشورها و اعزام هیأتهای سیاسی دائم با رضایت متقابل انجام می‌گیرد.

‌ماده سوم – 1 – وظایف یک مأموریت سیاسی بالاخص عبارت است از:
‌الف – نمایندگی کشور فرستنده نزد کشور پذیرنده.
ب – حفظ منافع کشور فرستنده و اتباع آن در کشور پذیرنده تا حدودی که در حقوق بین‌الملل مورد قبول است.
ج – مذاکره با حکومت کشور پذیرنده.
‌د – استحضار از اوضاع و سیر وقایع در کشور پذیرنده با استفاده از تمام وسائل مشروع و گزارش آن به حکومت کشور فرستنده.
ه – بسط روابط دوستانه و توسعه روابط اقتصادی و فرهنگی و علمی بین کشور فرستنده و کشور پذیرنده.
2 – هیچیک از مقررات این قرارداد نباید طوری تفسیر شود که مانع از انجام وظایفکنونی به وسیله یک مأموریت سیاسی گردد.

‌ماده چهارم – 1 – کشور فرستنده باید اطمینان حاصل کند که برای شخص نامزد شده به عنوان رییس مأموریت از طرف کشور پذیرنده پذیرش داده شده‌است.
2 – کشور پذیرنده ملزم نیست دلائل امتناع خود را از صدور پذیرش به اطلاع کشور فرستنده برساند.

‌ماده پنجم – 1 – کشور فرستنده می‌تواند پس از اعلام رسمی به کشورهای ذینفع یک رییس مأموریت را برای نمایندگی خود نزد چند کشور و همچنین‌یکی از کارمندان سیاسی خود را جهت انجام وظایف مربوطه نزد کشورهای متعدد بگمارد مگر آنکه یکی از آن کشورها صریحاً با این امر مخالفت ورزد.
2 – کشور فرستنده در صورتی که نمایندگی خود را نزد یک یا چند کشور به یک رییس مأموریت محول کند می‌تواند در هر یک از کشورهایی که رییس‌مأموریت در آنجا اقامت دائم ندارد یک مأموریت سیاسی زیر نظر یک کاردار موقت تأسیس نماید.
3 – یک رییس مأموریت با یک کارمند سیاسی مأموریت می‌تواند عهده‌دار نمایندگی کشور فرستنده نزد هر سازمان بین‌المللی باشد.

‌ماده ششم – چند کشور می‌توانند در آن واحد یک نفر را به عنوان رییس مأموریت نزد کشور دیگری تعیین نمایند مگر آنکه کشور پذیرنده مخالف این‌امر باشد.

‌ماده هفتم – 1 – کشور فرستنده با توجه به مقررات مواد 5 و 8 و 9 و 11 در انتخابکارمندان مأموریت آزاد است. کشور پذیرنده می‌تواند نام‌وابسته‌های نظامی و دریایی یا هوایی را قبلاً برای تصویب بخواهد.

‌ماده هشت
م – 1 – کارمندان سیاسی مأموریت علی‌الاصول تابعیت کشور فرستنده را خواهند داشت.
2 – کارمندان سیاسی مأموریت را نمی‌توان جز با رضایت کشور پذیرنده از میان اتباع آن کشور انتخاب کرد. کشور پذیرنده می‌تواند در هر موقع رضایت‌خود را پس بگیرد.
3 – کشور پذیرنده می‌تواند همین حق را در مورد اتباع دولت ثالثی که تابعیت دولت فرستنده را ندارند برای خود حفظ کند.

‌ماده نهم – 1 – کشور پذیرنده می‌تواند هر آن و بی‌آنکه الزامی به توجیه تصمیم خود داشته باشد به کشور فرستنده اطلاع دهد که رییس یا هر یک از‌اعضاء سیاسی مأموریت (‌شخص نامطلوب) است و یا آنکه هر کارمند دیگر مأموریت قابل قبول نیست در این صورت کشور فرستنده آن شخص را بر‌حسب مورد فرا خواهد خواند و یا به خدمت وی در مأموریت پایان خواهد داد شخصی را می‌توان قبل از ورود به خاک کشور پذیرنده (‌نامطلوب)‌یا(‌غیر‌قابل قبول) اعلام نمود.
2 – اگر کشور فرستنده از انجام تعهدات ناشی از بند اول این ماده امتناع ورزد و یا این تعهدات را در ظرف مهلتی معقول انجام ندهد کشور پذیرنده‌می‌تواند از شناختن شخص مورد بحث به سمت عضو مأموریت خودداری کند.

‌ماده دهم – مراتب زیر به وزارت امور خارجه کشور پذیرنده یا به وزارتخانه دیگری که مقرر شده باشد اعلام خواهد گشت:
‌الف – انتصاب اعضاء مأموریت و ورود یا عزیمت قطعی و یا خاتمه مأموریت آنان.
ب – ورود و عزیمت قطعی شخصی که از افراد خانواده یکی از اعضاء مأموریت است و در صورت لزوم اعلام این که شخصی در شمار افراد خانواده‌یکی از اعضاء مأموریت در آمده و یا از آن خارج شده است.
ج – ورود و عزیمت قطعی خدمتکاران شخصی که در خدمت اشخاص مورد نظر بند الف این ماده می‌باشند و در صورت لزوم اعلام این که این‌خدمتکاران خدمت اشخاص فوق‌الذکر را ترک می‌نمایند.
‌د – استخدام اشخاص مقیم کشور پذیرنده به عنوان اعضاء مأموریت یا خدمتکاران شخصی که از مزایا و مصونیتها برخوردارند و بر کناری آنان.
2 – هر بار که ممکن باشد ورود و عزیمت قطعی اشخاص نیز باید قبلاً اعلام گردد.

‌ماده یازدهم – 1 – در صورت عدم توافق صریح نسبت به تعداد افراد مأموریت کشور پذیرنده می‌تواند خواستار شود که تعداد این افراد با توجه به‌مقتضیات و اوضاع کشور و با توجه به نیازمندیهای مأموریت از حدودی که خود معقول و متعارف تلقی می‌کند تجاوز ننماید.
2 – کشور پذیرنده همچنین می‌تواند در همان حدود و بودن تبعیض از پذیرفتن نوع معینی از کارمندان خودداری نماید.

‌ماده دوازدهم – کشور فرستنده نباید قبل از تحصیل موافقت صریح و قبلی کشور پذیرنده در محلی غیر از محل استقرار مأموریت دفتر دیگری متعلق به‌مأموریت برقرار نماید.

‌ماده سیزدهم – 1 – تاریخ شروع و عهده‌دار شدن وظایف رییس مأموریت در کشور پذیرنده از زمانی تلقی می‌گردد که استوارنامه خود را تقدیم می‌کند یا‌ورود خود را ضمنا ارسال رونوشت استوارنامه به وزارت امور خارجه کشور پذیرنده یا هر وزارتخانه دیگری که مقرر است با در نظر گرفتن رویه موجود‌در کشور پذیرنده که باید به نحو یکنواختی اعمال شود اعلام می‌نماید.
2 – تقدیم ترتیب استوارنامه یا تسلیم رونوشت آن با توجه به تاریخ روز و ساعت ورود رییس مأموریت تعیین می‌گردد.

‌ماده چهاردهم – 1 – رؤسای مأموریت به سه طبقه به شرح زیر تقسیم می‌شود:
‌الف – سفیران کشورها و نمایندگان پاپ (‌نونس) که نزد رؤسای کشورها مأموریت می‌یابند و سایر رؤسای مأموریت که هم مقام آنان می‌باشند.
ب – فرستادگان و وزیران مختار کشورها و نمایندگان پاپ (‌انترنونس) که نزد رؤسای کشورها مأموریت می‌یابند.
ج – کاردارها که نزد وزرای امور خارجه مأموریت می‌یابند.
2 – جز از نظر تقدم در حضور و تشریفات هیچگونه فرقی بین رؤسای مأموریتها از لحاظ طبقه وجود نخواهد داشت.

‌ماده پانزدهم – کشورها درباره طبقه رؤسای مأموریت خود با یکدیگر توافق خواهند کرد.

‌ماده شانزدهم – 1 – حق تقدم رؤسای مأموریت در هر طبقه بر حسب روز و ساعتی که وظایف خود را به موجب ماده 13 آغاز می‌کنند خواهد بود.
2 – تغییرات منظور شده در استوارنامه یک رییس مأموریت تا آنجا که طبقه او را عوض نکند تأثیری در ترتیب تقدم او نخواهد داشت.
3 – مفاد این ماده مخل رسومی که نسبت به حق تقدم نماینده پاپ مورد قبول کشور پذیرنده واقع شده یا در آینده خواهد شد نخواهد بود.

‌ماده هفدهم – رییس مأموریت ترتیب تقدم کارمندان سیاسی مأموریت را به وزارت امور خارجه یا هر وزارتخانه دیگر که مقرر است اطلاع خواهد داد.

‌ماده هیجدهم – در هر کشوری تشریفات مربوط به پذیرفتن رؤسای مأموریت باید در مورد هر طبقه یکسان باشد.

‌ماده نوزدهم – 1 – هر گاه پست ریاست مأموریت بدون تصدی بوده یا رییس مأموریت قادر به انجام وظایف خود نباشد یک کاردار موقت به عنوان‌رییس مأموریت موقتاً انجام وظیفه خواهد کرد. نام کاردار موقت به وسیله رییس مأموریت و در صورتی که رییس مأموریت معذور باشد از طرف وزارت‌امور خارجه کشور فرستنده به وزارت امور خارجه کشور پذیرنده یا به هر وزارتخانه دیگری که مقرر است اعلام خواهد گشت.
2 – در صورتی که هیچیک از کارمندان سیاسی مأموریت در کشور پذیرنده حضور نداشته باشد یکی از کارمندان اداری و فنی می‌تواند از طرف کشور‌فرستنده با رضایت کشور پذیرنده امور جاری اداری مأموریت را عهده‌دار گردد.

‌ماده بیستم – مأموریت و رییس آن حق دارد پرچم و علامت کشور فرستنده را در امکنه از جمله در محل اقامت رییس مأموریت و بر روی وسائط نقلیه‌خود برافرازند.

‌ماده بیست و یکم – 1 – کشور پذیرنده باید در حدود قوانین خود موجبات تسهیل تملیک کشور فرستنده را در اماکن مورد احتیاج مأموریت در خاک‌کشور خود فراهم کند و یا در تحصیل این اماکن از طریق دیگر به کشور فرستنده یاری نماید.
2 – کشور پذیرنده همچنین در صورت لزوم باید مأموریت را در تهیه مسکن مناسب برای کارمندان خودیاری نماید.

‌ماده بیست دوم – 1 – اماکن مأموریت مصونیت دارند و مأمورین کشور پذیرنده جز با رضایت رییس مأموریت حق ورود به این اماکن را نخواهند‌داشت.
2 – کشور پذیرنده وظیفه خاص دارد کلیه تدابیر لازم را به منظور این که اماکن مأموریت مورد تجاوز و خسارت قرار نگرفته و آرامش و شئون آن متزلزل‌نگردد اتخاذ نماید.
3 – اماکن مأموریت و اسباب و اثاث و اشیاء دیگر موجود در آن و همچنین وسائل نقلیه مأموریت مصون از تفتیش و مصادره و توقیف و یا اقدامات‌اجرایی خواهد بود.

‌ماده بیست و سوم – 1 – کشور فرستنده و رییس مأموریت بابت اماکن مأموریت که

 

دیدگاهتان را بنویسید