دمايي خيلي مهم بوده و کوره مورد استفاده بايد دماي صحيح و يکنواختي را ايجاد کند ]5،17[.
براي رسيدن به خواص بهينه بررسي اين پارامترها مهم ميباشد. سختي و مقاومت سايشي وقتي ماکزيمم خواهد بود که با عمليات حرارتي تمام آستنيت به مارتنزيت تبديل گردد و مقدار آستنيت باقيمانده کم باشد. رابطه درصد آستنيت باقيمانده قبل و بعد از عمليات حرارتي در شکل (2-30) نشان داده شده است ]5،38،39[.
دماي ناپايدارسازي آستنيت بر روي خواص چدن نايهارد موثر ميباشد. افزايش دماي آستنيته باعث افزايش سختي ميشود زيرا رسوب کاربيدهاي ثانويه در اين حالت بيشتر شده که منجر به افزايش درصدهاي کربن و کروم در زمينه و نيز مارتنزيت ميشود. تاثير دماي ناپايدارسازي بر سختي چدن نايهارد را ميتوان در شکل (2-31) مشاهده کرد. همانطور که بيان شد علاوه بر دماي ناپايدارسازي، پارامترهاي ديگري از جمله دماي تمپر و محيط سرد شدن در عمليات حرارتي بر خواص چدن نايهارد موثر خواهند بود. ساختارهاي قطعات نايهارد که با شرايط يکسان ولي در محيطهاي مختلف سرد مي‌شوند، با هم متفاوت خواهد بود ]38،39[.
شکل‌هاي (2-32) و (2-33) شرايط مختلف سرد شدن چدن نايهارد4 را نشان ميدهد که در آن کاربيدهاي ثانويه رسوب کرده در شکل (2-33) بيشتر خواهد بود ]38،39[.

شكل (2-30) رابطه درصد آستنيت باقيمانده، قبل و بعد از عمليات حرارتي با درجه حرارت ]39[

شكل (2-31) تاثير دماي عمليات حرارتي بر سختي چدن نايهارد ]39[

دسته بندی : No category

دیدگاهتان را بنویسید