خود و اموالشان در اختیار آنان بگذارد.

‌ماده چهل و پنجم – در صورت قطع روابط سیاسی بین دو کشور و یا زمانی که مأموریت به طور قطعی یا موقتی خاتمه یافته است.
‌الف – کشور پذیرنده موظف است حتی در صورت وجود اختلاف مسلحانه اماکن مأموریت و هم چنین اموال و بایگانی آن را محترم شمرده و حمایت‌نماید.
ب – کشور فرستنده می‌تواند حفاظت اماکن مأموریت را با اموالی که در آن قرار دارد و هم چنین حفاظت بایگانی آن را به کشور ثالثی که مورد قبول‌کشور پذیرنده باشد واگذار نماید.
ج – کشور فرستنده می‌تواند حفظ منافع خود و منافع اتباع خود را به کشور ثالثی که مورد قبول کشور پذیرنده باشد واگذار نماید.

‌ماده چهل و ششم – کشور فرستنده می‌تواند با جلب رضایت قبلی کشور پذیرنده و بنا به درخواست کشور ثالثی که در کشور اخیر نمایندگی ندارد موقتاً‌عهده‌دار حفظ منافع کشور ثالث و اتباع آن گردد.

‌ماده چهل و هفتم – 1 – کشور پذیرنده در اجرای مقررات این قرارداد تبعیض بین کشورها قائل نخواهد شد.
2 – معهذا مواد زیر تبعیض تلقی نخواهد شد.
‌الف – این که کشور پذیرنده یکی از مقررات این قرار داد را به علت آنکه در خاک کشور فرستنده نسبت به مأموریت او در این مورد محدودیت قائل شده‌اند به طور محدود اجرا کند.
ب – این که کشورهایی بنابر عرف و عادت و یا از طریق معاهده مزایایی مناسب تر از آنچه مقررات این قرارداد پیش‌بینی کرد متقابلاً به یکدیگر اعطا‌نمایند.

‌ماده چهل و هشتم – این قرارداد برای امضای کلیه دول عضو سازمان ملل متحد یا یک سازمان تخصصی و نیز هر کشور پیوسته به اساسنامه دیوان‌بین‌المللی دادگستری و هر کشوری دیگری که به این منظور از طرف مجمع عمومی سازمان ملل متحد دعوت گردد به طریق زیر مفتوح خواهد بود:تا 31 اکتبر 1961 در وزارت امور خارجه دولت فدرال اتریش و از آن پس تا 31 مارس 1962 در مقر سازمان ملل متحد در نیویورک
.
‌ماده چهل و نهم – این قرار داد به تصویب خواهد رسید و اسناد تصویب به دبیر کل سازمان ملل متحد تسلیم خواهد شد.

‌ماده پنجاهم – این قرارداد برای الحاق هر کشوری که جز و یکی از چهار طبقه مذکور در ماده 48 باشد مفتوح خواهد بود. اسناد الحاق به دبیر کل سازمان‌ملل متحد تسلیم خواهد شد.
‌ماده پنجاه و یکم – 1 – این قرارداد سی روز پس از تاریخ تسلیم بیست و دومین سند تصویب یا الحاق به دبیر کل سازمان ملل متحد لازم‌الاجرا خواهد‌شد.
2 – این قرار داد در مورد هر یک از کشورهایی که آن را پس از تسلیم بیست و دومین سند تصویب یا الحاق تصویب نمایند یا بدان ملحق شوند سی روز‌پس از تسلیم سند تصویب یا الحاق آن کشور لازم‌الاجرا خواهد شد.

دانلود پایان نامه
برای دانلود متن کامل پایان نامه ، مقاله ، تحقیق ، پروژه ، پروپوزال ،سمینار مقطع کارشناسی ، ارشد و دکتری در موضوعات مختلف با فرمت ورد می توانید به سایت  40y.ir  مراجعه نمایید
رشته حقوق همه گرایش ها : عمومی ، جزا و جرم شناسی ، بین الملل،خصوصی…

در این سایت مجموعه بسیار بزرگی از مقالات و پایان نامه ها درج شده که قسمتی از آنها به صورت رایگان و بقیه برای فروش و دانلود درج شده اند

‌ماده پنجاه و دوم – دبیر کل سازمان ملل متحد مراتب زیر را به اطلاع تمام کشورهایی که عضو یکی از چهار طبقه مذکور در ماده 48 باشند خواهد‌رساند.
‌الف – امضاء این قرارداد از طرف کشورها و تسلیم اسناد تصویب با الحاق طبق مفاد مواد 48 و 49 و 50.
ب – تاریخی که این قرارداد به موجب ماده 51 لازم‌الاجرا می‌شود.

‌ماده پنجاه و سوم – نسخه اصلی این قرارداد که متن‌های انگلیسی – چینی – اسپانیایی – فرانسه و روسی آن متساویاً معتبر می‌باشند به تدبیر کل‌سازمان ملل متحد سپرده خواهد شد دبیر کل رونوشت‌های گواهی شده و مطابق با اصل آن را به تمام دول مشمول یکی از چهار طبقه مذکور در ماده 48‌تسلیم می‌نماید.
‌بنا به مراتب نمایندگان تام‌الاختیار امضاکننده زیر که از طرف کشورهای متبوع خود حقاً مجاز می‌باشند این قرارداد را امضاء کرده‌اند.
‌وین – هیجدهم آوریل یک هزار و نهصد و شصت و یک

ضمیمه 2

متن رسمی کنوانسیون وین
درباره روابط کنسولی
24 آوریل 1963 (اردیبهشت 1342)

دول طرف کنوانسیون حاضر
با تذکر این که روابط کنسولی از دیرباز بین ملل برقرار بوده و با معرفت به مقاصد و اصول منشور ملل متحد درباره تساوی مطلق دولت ها و حفظ صلح و امنیت بین المللی و توسعه روابط دوستانه بین ملل، با توجه به اینکه کنفرانس ملل متحد درباره روابط و مصونیت های دیپلماتیک «کنوانسیون وین درباره روابط دیپلماتیک» را که از تاریخ 18 آوریل 1961 برای امضا مفتوح گردید، تصویب نموده است. با اعتقاد به اینکه یک کنوانسیون بین المللی درباره روابط و مزایا و مصونیت های کنسولی نیز در بهبود مناسبات دوستانه بین ملت ها هر چند طرز و اساس حکومت و اصول اجتماعی آنها تفاوت هایی با یکدیگر داشته باشد، موثر خواهد بود، با اذعان به اینکه منظور از مزایا و مصونیت های مذکور منتفع ساختن افراد نیست، بلکه مراد تامین حسن اجرای وظایف آنها در پست های کنسولی بنام دولت متبوعه آنهاست، با تاکید این نکته که در مورد مسائلی که ضمن مقررات این کنوانسیون صریحا تعیین تکلیف نشده است، قواعد و عرف و عادت حقوق بین الملل همچنان حاکم خواهد بود، نسبت به مواد زیر توافق نمودند.


ماده 1 – تعاریف
1 – در این کنوانسیون معانی اصطلاحات زیر به شرحی خواهد بود که ذیلاً تصریح شده است:
(الف) – اصطلاح “‌پست کنسولی” یعنی سرکنسولگری یا کنسولگری یا کنسولیاری یا نمایندگی کنسولی.
(ب) – اصطلاح “‌حوزه کنسولی” یعنی ناحیه‌ای که برای انجام وظایف کنسولی به هر پست کنسولی اختصاص داده شده است.
(ج) – اصطلاح “‌رییس پست کنسولی” یعنی شخصی که مأمور انجام وظیفه در این سمت می‌باشد
(د) – اصطلاح “‌مأمور کنسولی” یعنی هر شخصی (‌منجمله رییس پست کنسولی) که در این سمت عهده‌دار انجام وظایف کنسولی است.
(ه) – “‌کارمند کنسولی” یعنی هر شخصی که در دوائر اداری یا فنی یک پست کنسولی به خدمت گمارده شده است.
(و) – اصطلاح “‌خدمه” یعنی هر شخصی که برای انجام امور خانگی پست کنسولی استخدام شده است.
(ز) – اصطلاح “‌اعضاء پست کنسولی” یعنی مأموران کنسولی و کارمندان کنسولی و خدمه کنسولگری
)ح) – اصطلاح کارکنان کنسولی یعنی مأموران کنسولی (‌به غیر از رییس پست کنسولی) و کارمندان کنسولی و خدمه کنسولگری.
(ی) – اصطلاح “اماکن کنسولی” یعنی ابنیه و یا قسمتهایی از ابنیه و زمین متصل به آن که مالک آن هر که باشد – منحصراً برای انجام مقاصد پست‌کنسولی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
(ط) – اصطلاح “‌خدمتکار شخصی” یعنی کسی که منحصراً به خدمت شخص یکی از اعضای پست کنسول گماشته شده است .
(ک) – اصطلاح “‌بایگانی کنسولی” شامل کلیه اوراق و اسناد و مکاتبات و کتابها و فیلمها و نوارهای ضبط صوت و دفاتر پست کنسولی به انضمام رمز و‌مفتاح و کارتهای اندکس و هر نوع اثاثه که برای حفاظت و نگهداری آنها به کار برده شود – خواهد بود.
2 – مأموران کنسولی بر دو دسته‌اند. مأموران کنسولی کاربری و مأموران کنسولی افتخاری.
‌مقررات فصل دوم کنوانسیون حاضر ناظر است به پستهای کنسولی که مأموران کنسولی کاریری در رأس آنها قرار دارند و مقررات فصل سوم ناظر است‌به پستهای کنسولی که مأموران کنسولی افتخاری در رأس آنها قرار دارند.
3 – وضع خاص اعضای پست کنسولی که تبعه دولت پذیرنده بوده یا به طور دایم مقیم قلمرو آن دولت باشند مشمول مقررات ماده 71 کنوانسیون‌حاضر خواهد بود.

فصل اول: روابط کنسولی به طور کلی
بخش اول: استقرار و اداره روابط کنسولی

‌ماده 2 – بخش اول: استقرار و اداره روابط کنسولی
‌استقرار روابط کنسولی:
1 – استقرار روابط کنسولی بین دول با رضایت متقابل انجام می‌گیرد.
2 – رضایت با بر قراری روابط دیپلماتیک بین دو دولت متضمن رضایت به استقرار روابط کنسولی نیز می‌باشد – مگر آن که به نحو دیگری مقرر شود.
3 – قطع روابط دیپلماتیک به خودی خود موجب قطع روابط کنسولی نمی‌گردد.

ماده 3 – انجام وظایف کنسولی.
‌وظایف کنسولی به وسیله پستهای کنسولی انجام می‌گیرد. مأموریت‌های دیپلماتیک نیز طبق مقررات این کنوانسیون وظایف کنسولی را انجام می‌دهند.

ماده 4 – تأسیس پست کنسولی
1 – پست کنسولی را نمی‌توان بدون رضایت دولت پذیرنده در سرزمین آن دولت تأسیس کرد
2 – مقر پست کنسولی و طبقه و حوزه کنسولی آن از طرف دولت فرستنده تعیین می‌شود و منوط به تصویب دولت پذیرنده خواهد
بود.
3 – تغییرات بعدی در مقر پست کنسولی یا طبقه و یا حوزه کنسولی آن از طرف دولت فرستنده فقط با موافقت دولت پذیرنده میسر خواهد بود
4 – هرگاه یک سرکنسولگری یا کنسولگری بخواهد در محلی غیر از محل استقرار خود کنسول یاری یا نمایندگی کنسولی تأسیس کند باید رضایت‌دولت پذیرنده را جلب نماید.
5 – برای افتتاح یک دفتر تابع یک کنسولگری موجود – در محلی غیر از محل کنسولگری رضایت صریح و قبلی دولت پذیرنده لازم خواهد بود.

ماده 5 – وظایف کنسولی
‌وظایف کنسولی عبارت است از:
)الف) – حفظ منافع دولت فرستنده و اتباع آن – اعم از اشخاص حقیقی و حقوقی در قلمرو دولت پذیرنده – تا حد مجاز در حقوق بین‌المللی.
(ب) – کمک به توسعه مناسبات بازرگانی و اقتصادی و فرهنگی و علمی بین دولت فرستنده و دولت پذیرنده و بسط روابط دوستانه بین دو دولت به هر‌طریق دیگر در حدود مقررات این کنوانسیون.
(ج) استحضار از اوضاع و تحولات بازرگانی و اقتصادی و فرهنگی و علمی دولت پذیرنده با استفاده از کلیه وسایل مشروع و گزارش آن به حکومت‌دولت فرستنده و همچنین دادن اطلاعات به اشخاص ذینفع.
(د) – صدور گذرنامه و اسناد مسافرت جهت اتباع دولت فرستنده و صدور روادید یا اسناد مربوط برای اشخاصی که می‌خواهند به قلمرو دولت فرستنده‌مسافرت کنند.
(ه) کمک و مساعدت به اتباع دولت فرستنده اعم از اشخاص حقیقی یا حقوقی
(و) – اقدام به عنوان سردفتر رسمی و مأمور ثبت احوال و سمتهای مشابه و همچنین اجرای بعضی از اعمال اداری – تا حدی که قوانین و مقررات‌دولت پذیرنده با آن تناقض نداشته باشد.
(ز) – حفظ منافع اتباع دولت فرستنده – اعم از اشخاص حقیقی یا حقوقی در مورد ارث در سرزمین دولت پذیرنده – طبق قوانین و مقررات دولت‌پذیرنده.

(ح) حفظ منافع صغار و محجورینی که تبعه دولت فرستنده – می‌باشند – در حدود قوانین و مقررات دولت پذیرنده – به خصوص در مواردی که‌قیمومیت و یا سرپرستی در خصوص این قبیل اشخاص لازم باشد.
(ط) – با رعایت رویه و عرف جاری دولت پذیرنده – نمایندگی از طرف اتباع دولت فرستنده یا اتخاذ ترتیبات به منظور تأمین نمایندگی لازم برای آنها‌نزد محاکم و یا نزد سایر مقامات دولت پذیرنده – به منظور درخواست اتخاذ تدابیر موقتی بر طبق قوانین و مقررات دولت پذیرنده برای حفظ حقوق و‌منابع اتباع مزبور – هنگامی که به علت غیبت یا علل دیگر قادر نباشند در موقع مقتضی از منافع و حقوق خود دفاع نمایند.
(ی) – ارسال اسناد قضایی و غیر قضایی یا اجرای نیابت قضایی بر طبق موافقتنامه‌های بین‌المللی معتبر یا در صورتی که چنین موافقتنامه‌هایی موجود‌نباشد به هر نحو دیگری که بر قوانین و مقررات دولت پذیرنده منطبق باشد.
(ک) – اعمال حقوق کنترل و بازرسی مقرر در قوانین و مقررات دولت فرستنده نسبت به ناوهای دریایی و کشتیهای رودخانه‌ای که تابعیت دولت‌فرستنده را دارند و هواپیماهایی که نزد آن دولت به ثبت رسیده است و همچنین نسبت به کارکنان ناوها و کشتیها و هواپیماهای مزبور.
(ل) – رسانیدن کمک به ناوها و کشتیها و هواپیماهای مذکور در بند “ک” این ماده و به کارکنان آنها و همچنین اخذ اظهارنامه‌های مربوط به مسافرت‌ناوها و کشتیهای مزبور و بررسی و مهر کردن اسناد مسافرتی آنها بدون لطمه به اختیارات مقامات دولت پذیرنده و انجام تحقیقات درباره وقایعی که طی‌مسافرت دریایی رخ داده و حل هر نوع اختلاف بین ناخدا و افسران و ملوانان تا آنجا که قوانین و مقررات دولت فرستنده اجازه دهد.
(م) انجام هر وظیفه دیگری که دولت فرستنده به عهده یک پست کنسولی محول نموده باشد و قوانین و مقررات دولت پذیرنده آنها را منع نکرده و یا‌مورد ایراد دولت پذیرنده نباشد و یا وظایفی که در موافقتنامه‌های بین‌المللی معتبر موجود بین دولت فرستنده و دولت پذیرنده ذکر شده است.

ماده 6 – انجام وظایف کنسولی خارج از حوزه کنسولی.
‌مأمور کنسولی می‌تواند – در شرایط خاص – با موافقت دولت پذیرنده وظایف کنسولی خود را خارج از حوزه کنسولی خود
انجام دهد.

ماده 7 – انجام وظایف کنسولی در قلمرو یک دولت ثالث
‌دولت فرستنده می‌تواند پس از اعلام به دولتهای ذینفع – پست کنسولی را که در قلمرو دولت معینی تأسیس شده مأمور انجام وظایف کنسولی در قلمرو‌یک دولت دیگر نمایند. مگر آن که یکی از دولت‌های ذی‌نفع صریحاً با این امر مخالفت نمایند.

ماده 8 – انجام وظایف کنسولی به نفع وظایف ثالث
‌با اعلام لازم به دولت پذیرنده – پست کنسولی دولت فرستنده می‌تواند به نفع یک دولت ثالث وظایف کنسولی را در قلمرو دولت پذیرنده انجام دهد‌مگر آن که دولت پذیرنده با این امر مخالفت نماید.

ماده 9 – طبقات رؤسای پستهای کنسولی
1 – رؤسای پست‌های کنسولی به چهار طبقه زیر تقسیم می‌شوند.
‌الف – سرکنسولها
ب – کنسولها
ج – کنسولیارها
‌د – نمایندگان کنسولی
2 – بند یک ماده حاضر به هیچ وجه حق هیچ یک از طرفهای متعاهد را در تعیین و نام‌گذاری مأموران کنسولی – به استثنای رؤسای پستهای کنسولی‌محدود نمی‌سازد.

ماده 10 – انتصاب و پذیرش رؤسای پستهای کنسولی
1 – رؤسای پستهای کنسولی از طرف دولت فرستنده منصوب و جهت انجام وظایف خود از طرف دولت پذیرنده – پذیرفته می‌شوند.
2 – مشروط به مقررات کنوانسیون حاضر – نحوه انتصاب و پذیرش رییس پست کنسولی به ترتیب طبق قوانین و مقررات و عرف دولت فرستنده و‌دولت پذیرنده تعیین می‌گردد.

ماده 11 – حکم مأموریت کنسولی یا اعلام انتصاب
1 – برای رییس پست کنسولی از طرف دولت فرستنده در مورد هر انتصاب حکم مأموریت یا سندی مشابه صادر می‌شود که مؤید سمت او بوده و‌معمولاً حاوی نام و نام خانوادگی و طبقه و رتبه او و حوزه کنسولی و مقر پست کنسولی می‌باشد.
2 – دولت فرستنده حکم مأموریت یا سند مشابه آن را از مجرای دیپلماتیک یا از هر طریق مناسب دیگر برای حکومت دولتی که رییس پست کنسولی‌در سرزمین آن باید انجام وظیفه کند ارسال خواهد داشت.
3 – در صورت موافقت دولت پذیرنده دولت فرستنده می‌تواند به جای حکم مأموریت یا سند مشابه آن – اعلامیه‌ای حاوی نکات مذکور در بند یک این‌ماده به دولت پذیرنده ارسال دارد.

ماده 12 – روانامه
1 – رییس پست کنسولی – به موجب اجازه‌نامه‌ای که از جانب دولت پذیرنده صادر و به هر شکل که باشد روانامه نامیده می‌شود برای انجام وظایف خود‌پذیرفته می‌شود.
2 – دولتی که از صدور روانامه خودداری می‌نماید ملزم به ارایه دلایل امتناع خود به دولت فرستنده – نمی‌باشد.
3 – مشروط به مقررات مواد 13 و 15 – رییس پست کنسولی نمی‌تواند قبل از دریافت روانامه شروع به انجام وظایف خود نماید.

ماده 13 – پذیرش موقت رؤسای پستهای کنسولی.
‌در انتظار صدور روانامه – رییس پست کنسولی می‌تواند جهت انجام وظایف خود به طور موقت پذیرفته شود. در این صورت مقررات کنوانسیون‌حاضر مجری خواهد بود.

ماده 14 – اعلام به مقامات حوزه کنسولی
‌به مجرد آن که رییس پست کنسولی جهت انجام وظایف خود – حتی به طور موقت پذیرفته شود دولت پذیرنده موضوع را بلافاصله به اطلاع مقامات‌ذیصلاحیت حوزه کنسولی مربوط خواهد رسانید.
‌بعلاوه دولت پذیرنده تدابیر لازم به منظور این که ریی
س پست کنسولی به تواند وظایف محول را انجام داده و از مزایای پیش‌بینی شده در مقررات‌کنوانسیون حاضر برخوردار گردد اتخاذ خواهد نمود.

ماده 15 – اجرای موقت وظایف و رییس پست کنسولی
1 – هرگاه رییس پست کنسولی قادر به انجام وظایف خود نبوده یا پست او بلا متصدی باشد ممکن است یک متصدی موقتاً به عنوان رییس پست‌کنسولی کفالت نماید.

 

دیدگاهتان را بنویسید