ت مثبت با لخته شدن پلاسما پس از 4-2 ساعت اتفاق ميافتد، اما در سويههايي که کوآگولاز مثبت ضعيف هستند پلاسما تنها پس از يک شبانه روز گرمخانه گذاري لخته ميکنند (کويين و همکاران، 1994).
2-6-2- تست DNase:
اين تست شاخص معتبري براي بيماريزايي نميباشد زيرا تخمين زده شده است که حدود 18% از استافيلوکوکوسهاي کوآگولاز منفي فعاليت DNase دارند (کويين و همکاران، 1994). استافيلوکوکوس اورئوس DNase توليد ميکند و اسید نوکلوئيک را هيدروليز ميکند. DNase با تلقيح نقطهاي کلونيهاي ارگانيسم روي آگار DNase تشخيص داده ميشود (وين و همکاران، 2006).
3-6-2- تست تاييد وجود پروتئين آ12:
کيت هاي تجاري از قبيل SeroSTAT در دسترس است. اين تست در آزمايشگاههاي تشخيص پزشکي بيشتر مورد استفاده قرار ميگيرد (کويين و همکاران، 1994).

7-2- جايگاه طبيعي:
اگرچه شيوع سويههاي استافيلوکوکوس بين گونههاي مختلف حيوانات محدود است، اما عفونتهاي استافيلوکوکوس در پستانداران در سراسر جهان رخ ميدهد. اين ميکروارگانيسمها در فضاي بيني، پوست و غشاي مخاطي ساکن ميشوند و ميتوانند به مجاري روده انتقال يابند. عفونتهاي بسياري در طبيعت به صورت غيرمستقيم منتقل ميشود (کويين و همکاران، 1994).
8-2- گونههاي استافيلوکوکوس:
1-8-2- استافيلوکوکوس اورئوس:
گونه کوآگولاز مثبت استافيلوکوکوس اورئوس عامل اصلي بسياري از عفونتهاي جدي حاصله از بيمارستان و اجتماع ميباشد. اين گونه ميتواند روي پوست و قسمت جلويي سوراخ بيني هر فردي ساکن شود و توسط بخش اعظمي از جامعه حمل شود. استافيلوکوکوس اورئوس فاکتورهاي حدت بسياري دارد که ميتواند عفونتهايي را در بسياري از قسمتهاي مختلف بدن ايجاد کند. رايج ترين اين عفونتها، ابتدا عفونت پوست و بافت نرم از قبيل سلوليت، زرده زخم13 و آبسههاي بافت نرم و سپس عفونت بيماران ديابتي است. استافيلوکوکوس اورئوس همچنين عامل اصلي عفونتهاي استخوان و مفصل مانند استئوميليت حاد مهرهاي اغلب در اثر آلودگيهاي حين جراحي ميباشد (وين و همکاران، 2006).
استافيلوکوکوس اورئوس علت عمده ابتلا و مرگ در بيماران کليوي است. در حقيقت علت عمده تجزيه خون، باکترمي ميباشد. همانند استافيلوکوکوسهاي کوآگولاز منفي ، استافيلوکوکوس اورئوس عامل اصلي اندوکارديت دريچهاي خودي و مصنوعي ميباشد. ديگر عفونتهاي ايجاد شده توسط استافيلوکوکوس اورئوس شامل پريتونيت، پيلونفريت و آبسههاي ريوي است.
از اين موارد بيماريزايي، توانايي استافيلوکوکوس اورئوس براي توليد توکسينهاي متنوع، اتصال محکم به مواد مصنوعي، توليد يک گليکوکاليکس و توانايي غيرعادي آن براي ايجاد مقاومت ضد ميکروبي استنتاج ميشود (کسي و همکاران، 2007).
سويههاي حيواني استافيلوکوکوس اورئوس بيماريزاهاي مهمي در دامپزشکي محسوب ميشوند که بيماريهايي در گاو، نشخوارکنندگان کوچک، ماکيان، خرگوش، خوک، اسب و در ديگر گونههاي حيوانات ايجاد ميکند. استافيلوکوکوس اورئوس در گاو و نشخوارکنندگان کوچک يکي از عوامل اصلي ورم پستان محسوب ميشود. عفونتهاي مفصل، استئوميليت و سپتيسمي به علت استافيلوکوکوس اورئوس در ماکيان توصيف شده است (گايلس و همکاران،2010).
2-8-2- استافيلوکوکوس اپيدرميديس:
این باکتری از نظر تست احیای نیترات، مثبت ضعیف است. آنزیم اوره‌آز را تولید کرده اما اکسیداز منفی است. باکتری، قندهای گلوکز، سوکروز و لاکتوز را مصرف کرده و از آن‌ها اسید تولید می‌کند. این باکتری، بخشی از فلور همزیست پوست انسان است و در غشای مخاطی بسیاری از جانوران نیز دیده شده‌است. استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس یکی از شایع ترین گونه‌های آلوده کننده محیط‌ها و تست‌های آزمایشگاهی است (کوئک و اتو، 2008). اگرچه این باکتری بطور معمول بیماریزا نیست اما توانایی ایجاد عفونت در افرادی که سیستم ایمنی آن‌ها ضعیف شده ‌است را دارد. این عفونت‌ها می‌توانند بیمارستانی یا اکتسابی از جامعه باشند اما نوع بیمارستانی آن، خطر بیشتری برای بیماران دارد (سالیرز و همکاران، 2002). عفونتهاي ناشي از استافيلوکوکوس اپيدرميديس شامل موارد زير است:
اندوکارديت دريچههاي خودي و مصنوعي، عفونتهاي سوند داخل عروقي، عفونتهاي مايع مغزي نخاعي، پريتونيت وابسته به سوند دياليز پريتونيوم، باکترمي، استئوميليت، عفونتهاي پيوند عروق، عفونتهاي مفصل مصنوعي و عفونتهاي مجاري ادراري (وين و همکاران، 2006)
3-8-2- استافيلوکوکوس ساپروفيتيکوس14:
گونه کوآگولاز منفي استافيلوکوکوس ساپروفيتيکوس يک بيماريزاي تاييد شده است که عفونتهاي حاد مجاري ادراري در زنان جوان ايجاد ميکند. در اين جمعيت استافيلوکوکوس ساپروفيتيکوس دومين عامل مهم بعد از اشریشيا کلي15 در التهاب مثانه است. اين ارگانيسم همچنين موجب پيلونفريت در التهاب ميزراه در زنان و مردان و عفونتهاي مجاري ادراري وابسته به سوند در مردان مسن ميشود (وين و همکاران، 2006).
4-8-2- استافيلوکوکوس هموليتيکوس16:
استافيلوکوکوس هموليتيکوس بخشي از فلور نرمال انسان و ساير پريماتها ميباشد. اين ارگانيسم به عنوان عامل عفونتهاي بافت نرم و زخم، عفونتهاي مجاري ادراري، عفونتهاي نوزادان، عفونت غده پستاني گاو و عفونت مجاري ادراري بز شناخته شده است (انثونيسن و همکاران، 2002).

5-8-2- استافيلوکوکوس سيمولنس17:
استافيلوکوکوس سيمولنس روي پوست و

دسته بندی : No category

دیدگاهتان را بنویسید